Silhouet

13 januari 2026

Gestaag doorwerkende, dag na dag, week na week, zag ik hoe een silhouet groeide op mijn tapijt, op mijn kunstmatige, zelf vervaardigde grasmat, op het kale, gele stuk waar de tent gestaan had. Op ‘mijn’ kant, de rechter, had ik het kaal gelaten. Op de andere helft, waar zij ooit, inmiddels heel lang geleden, gelegen had, daar groeide in het kale stuk een afdruk, niet een moet, maar juist waar het dode gras weer iets was opgegroeid, net zo geel, maar iets hoger, een mensvorm, een silhouet. Ik was bij de elleboog, ik werk van onder naar boven, kleine gele wollen draadjes die omhoog steken, als de herinnering die doorgroeit, even dood, maar zichtbaar.

Ineens zag ik de schakel met mijn overige werk: de silhouetten die ik eerder geschilderd heb. Die hangen in het trapgat, en aan de wanden van mijn huis, in olieverf, acryl, aquarel. Nu hoort alles weer bij elkaar. Frappant. Dat had ik niet aan zien komen.