Vier (vakantie)dagen

Vakantie?

’s Avonds werk ik bij de Post, maar vorige week had ik vrij, om te werken. Het benauwt me steeds meer dat het project zo langzaam vordert. Ik had me op een gegeven moment tot doel gesteld dit jaar de ene helft van het kleed af te krijgen, niet na zorgvuldige planning en berekening, maar omdat het moest, wilde ik de haalbaarheid van dit project in blijven zien. Het lukt niet, natuurlijk niet. Het kan niet.

Ik ben wel zo ver dat ik kijk naar wat ik al heb, en, doordrongen van de realiteit hoe langzaam het gaat, denk ik : hoe is het mogelijk dat ik dat al gedaan heb??

Vier vakantiedagen werk       Vordering in vier vakantiedagen, over de gehele breedte

Dit is het resultaat – boven het rode draadje – van vier dagen weven en knopen leggen, als ik vakantie heb van mijn avondbaantje. En dan heb ik nog niet eens uitgerust of me ontspannen! Wel de afwas gedaan, een keer hardgelopen, boodschappen, maar niets vakantieachtigs. Afijn, ik schaam me er bijna voor het te laten zien, is het gekkenwerk?

Wat je ziet op de tweede foto is een deel van wat al af is, een even lang stuk (iets langer zelfs) zit aan de achterkant. Het hangt dubbel.

Uitleg

Een beeld is niet een vertaling

In de hedendaagse kunst zijn er steeds meer woorden nodig om een beeld te begeleiden. Het zijn altijd moeilijke woorden die staan in moeilijke zinnen. De tekst met uitleg kan, als hij al begrepen wordt, alleen met het hoofd en hoofdbrekens begrepen worden.

Ik zie een beeld als iets lichamelijks, iets dat voortkomt uit wie ik ben, wat ik meemaak. Het beeld is geen vertaling van een idee, dat zou iets tweederangs zijn.

tentafdruk in Watou, met per ongeluk vinger in de linker bovenhoek van de foto

Toch kan tekst een beeld wel uitleggen, soms kan het helpen een beeld te waarderen. Al is uitleg ook altijd een beetje zonde. Een beeld kan door elke toeschouwer anders geïnterpreteerd worden en dat moet zo blijven. Er is niet één betekenis.

Een beeld is als poëzie. De betekenis ligt er niet duimendik bovenop, hij zit erin. Als een schat in een schatkist (die op slot is).

Uitleg 😊

Elke afdruk van een tentje in het gras is een herinnering aan het tentje dat er gestaan heeft, hoe lang, wie lagen er, waar zijn ze naartoe, hoe gaat het nu met ze?

Het tentje staat er niet meer. Misschien zijn de mensen er ook niet meer, of alleen nog maar één, of misschien zijn de mensen er nog wel, op een andere plaats, en misschien zijn ze veranderd of slapen ze niet meer naast elkaar.

Herinnering is verlangen. Een open plek kan open blijven, men kan er weer gaan liggen, hij kan dichtgroeien, alsof die plek er nooit geweest is.

Vloerkleed

Sommige mensen denken dat dit beeld een wandkleed wordt. Maar dat kan niet, dit beeld is verbonden met de grond, de grond waar alles groeit, waar gras groeit, die ondergrond is, vaste grond. We liggen erop, we lopen erop, leggen ons erop neer.

het kleed, in wording, ligt op de grond

Tenslotte… de vorm van de tentafdruk is ook de vorm van een graf of een grafzerk. Dood is verbonden met herinnering, met verlangen.

Het materiaal

De materialen van dit beeld zijn jute en wol, plantaardig, fysiek. Een groot deel van dit werk is mijn arbeid, ik werk eraan als een spin. Als ik de draad uit mijn eigen lichaam had kunnen spinnen, had ik het gedaan, ik wilde daar zo dicht mogelijk bij blijven. Daarom besteed ik er niets van uit. Daarom is er geen machine die dit kan doen. En daarom duurt het zo lang…

 

Wisselen, weven en knopen

Wisselen en weven

Ik heb dit filmpje toch maar 2x versneld omdat het anders helemaal te lang wordt. Dit is het wisselen van de scheringdraden. Om de twee draden weef ik er twee doorheen. Je ziet hoe ik de achterste dradenparen naar voren haal. Aan de rechterkant wikkel ik met een wollen draad een paar maal achtjes om de draden daar, als rand van het kleed. Vervolgens weef ik twee draden.

 

In werkelijkheid ben ik hier zes minuten bezig, valt me nog mee.

Knopen

Zo langzaam, zo dus. Hier zie je het knopen, elke regel zo’n 140 knopen op een rij.

 

Als alle knopen gelegd zijn, wissel ik de scheringdraden weer om, de voorste gaan naar achteren, twee draden weven en dan weer knopen.

En zo almaar door…

 

Lukken en mislukken

Alles is een kwestie van lukken en mislukken. Ik streef ernaar alles wat ik leer te verwerken in het kleed, ook wat nog niet optimaal gelukt is.

In het begin kon ik nog niet goed spinnen, ik was het aan het leren. Hieronder bijvoorbeeld zitten van die kronkeltjes in de draad, doordat de twee gesponnen draden daar te sterk getwijnd oftewel in elkaar gedraaid zijn, op andere plaatsen is het juist weer te los.

overtwijnde draad

Ik kan steeds gelijkmatiger spinnen, dat is leuk, maar de draden worden ook steeds dunner, omdat ik dat nu kan. Voor het kleed, daar kom ik nu achter, heb ik dikke stevige draden nodig, dus: goed dat nog niet alles gesponnen is.

Soms heb ik draden die zo dun en broos zijn, dat ik elke stukje vooraf aan de knoop nog eens tussen mijn handen in elkaar draai, daarna dubbel doe en de andere kant op laat draaien (twijnen). Dan heb ik hem dubbel, hij is sterker. Op die manier kost een regel knopen nòg meer tijd! Maar ik wil alles gebruiken, alles een plaats geven in het geheel. Hoe groter het kleed wordt, hoe meer werken mooie en minder mooie stukken samen aan een eenheid. Hij wordt daardoor hoe groter hoe mooier.

Het kleed in de maak

 

Update kleed eind september 2020

Update kleed eind september

Hier zijn wat foto’s van de vorderingen aan het graskleed. Per dag vorder ik minstens drie regels knopen.

Ik ben aangekomen aan het onderdeel tentafdruk, het lichte gedeelte.

Vorderingen kleed tot 12 oktober 2020

Ik ben nog niet op de helft van dit kwart van het kleed. In het begin lag het werk een stukje boven de grond op stoelen, tot ik er niet goed meer bij kon. Nu heb ik het weefraam tegen de muur staan, dat werkt beter. Omdat het zo langzaam gaat, en ik me daar heel druk om zou kunnen gaan maken, vermaak ik me onderwijl met podcasts en luisterboeken. de luisterboeken leen ik van de online bibiotheek. Ik heb net Wild van Cheryl Strayed uitgeluisterd (in het Nederlands), dat paste helemaal bij mijn karwei.

https://www.onlinebibliotheek.nl/catalogus/428839274/wild–over-jezelf-verliezen–terugvinden-en-1700-kilometer-hiken-cheryl-strayed

Het vertelt over Cheryl die als 26 jarige het Pacific Crest Trail loopt, door Noord Amerika van de Mexicaanse naar de Canadese grens, helemaal overgeleverd aan de natuur, in haar eentje!

Het gaat heel langzaam

Het gaat heel langzaam.

Tussen 17 en 26 juli was dit de vordering. Hoeveel jaren ga ik hier nog aan werken? Waar ben ik aan begonnen?

De knoop leg ik om vier draden heen. Elke regel van 556 draden betekent 556:4 = 139 knopen.

De eerste rijen knopen van het graskleedDe volgende rijen knopen

Wat je hier ziet is nog maar een kwart van het totale kleed. De onderkant is het andere kwart, het moet geleidelijk naar boven gedraaid worden. Als ik dit helemaal rondom volgeweven en volgeknoopt heb,  moet ik hetzelfde nog een keer doen in spiegelbeeld. Daarna wil ik de twee helften aan elkaar maken door de zijranden die ik kaal gelaten heb, op elkaar te leggen en door knopen aan elkaar te verbinden.

Een kwart van het kleed

Ik ben nog wel even bezig…

Eindelijk begin ik met weven

Eindelijk begin ik met weven!

Het is juli 2020. Ik heb genoeg jute en wol klaar om aan het eigenlijke werk te beginnen: het weven en knopen van het grasvloerkleed. De jute is gewassen en geel en groen gekleurd in natuurlijke verfprocessen, de wol is gewassen, gesponnen, getwijnd en ook geel en groen geverfd.

Ik begin met een rand, ik zag dat op een youtube filmpje https://youtu.be/-Ywu7jGd56o  , en het lijkt me toch wel aardig om met zo’n sierrand te beginnen voordat ik met het grove knoopwerk aan de gang ga. Het lijkt me een mooie overloop tussen de vloer en het kleed.

Een geweven rand

De steek die aaneengesloten doorloopt heet (kennelijk) sumakh. Ik geloof dat die steek stevigheid aan het begin geeft. De latjes heb ik door de scheringdraden gestoken, om de onderkant recht te houden en om de dradenparen een beetje op hun plaats te houden. Dat werkt aardig.

Ik wil niet zeggen: ik doe maar wat, want ik heb me zo goed ik kon voorbereid op elk onderdeel van dit project, maar het voelt toch alsof ik op onvaste materie loop. Als het kleed klaar is zal ik pas weten hoe ik het moet doen, wat het effect is van alles, maar dan zal ik hoeveel jaar verder zijn… ?

Dank verschuldigd aan youtube video’s

Ik ben dank verschuldigd aan youtube video’s

De belangrijkste geef ik hieronder als links weer.

Ik wist al dat ik op één raam wilde werken, zo basic mogelijk. Ik wilde dit weefraam vrij eenvoudig zelf in elkaar kunnen zetten en het moest simpel te bedienen zijn. Dit is omdat ik controle over elk stukje van het proces wil bewaren en dat het op mijn maat moet blijven, mijn lichamelijke maat, mijn twee handen.

Het liefst had ik het kleed als een spin uit mijn eigen lichaam geperst.

Ik zou willen dat de draad uit mijn handen ontstaat en ik het al knopend en friemelend in en aan elkaar draai tot een solide geheel. Helaas moest ik daar consessies aan doen, het zou een slap geheel worden als ik zo maar in het wilde weg wat aan elkaar ging knopen, ik had een stramien nodig. Maar dat stramien wilde ik zelf maken: de jute draden, de schering en de inslag, het raamwerk.

Hoe ik de scheringdraden op het raam kon aanbrengen vermoedde ik wel, maar ik had de bevestiging van dit filmpje nodig: https://youtu.be/LEeTfxtJPfo

In het stramien knoop ik dan het gras, het groeisel, het levende. Ik had al eens geknoopt, maar dat was in een bestaand stramien, nu zou ik het in een weefsel doen, een stramien dus dat ik zelf maak. Ik heb gekozen voor de Turkse knoop en dit filmpje was mijn instructie https://youtu.be/ZNUbNiB4NEI

Hierbij bedank ik de vrouwen op deze video’s