Blessures

Ja ja, blessures!

De laatste maanden dat ik aan de eerste helft werkte, kreeg ik last van mijn schouder. Een overbelaste spier en het slijmbeurs licht ontstoken. Ik weet niet of het van het werken aan het kleed kwam,  maar ik had er tijdens het weven en knopen wel last van, ik werkte ook steeds meer boven mijn macht, omdat ik geen ruimte meer had op het raam om het kleed verder naar beneden te draaien. Ik heb natuurlijk doorgewerkt, maar ging op een bankje staan om er makkelijker bij te kunnen.

Op een verhoginkje dus.

Aan het einde van het jaar, halverwege december was de eerste helft van het kleed alweer een paar maanden af. Ik was ook al bijna klaar met de voorbereiding voor het vervolg, toen brak ik mijn arm. ’s Avonds werk ik op het expeditieknooppunt van Postnl, daar ben ik gestruikeld over een postzak en onderuit gegaan. Ik had die zak er net daarvoor zelf neergezet, maar dat was ik even vergeten. Ik ving mezelf op op mijn rechterarm (oeps! de foto is in de spiegel gemaakt:))

gebroken arm, van onder tot boven in drukverband

Kon ik vier weken niets doen, een ongeplande kerstvakantie. En nu is het 2023.

De tweede helft, voorbereiding

De tweede helft: voorbereiding.

Ik kan niet meteen door met de andere helft van het kleed. Ik heb geen voorraad kant en klaar materiaal liggen. Dus eerst maar weer jute prepareren, dat wil zeggen: jute op strengen winden; dan wassen in wasmiddel; dan wassen in de soda ash, dat heb ik twee keer gedaan dit keer, om het vet er nog verder uit te halen, dat verft beter; daarna beitsen in aluin en wijnsteenzuur; en dan verven, dit soms ook twee keer voor goed geel, en eventueel nog een keer voor groen. Neemt alweer heel veel tijd in beslag. Ik trek nooit alle kleur uit het verfbad, en heb er na de jute nog wol in geverfd voor een eerste lichtgele laag. Zie hier het voorlopige resultaat, ik moet nog drie strengen doen, de meest linkse.

jute ongeverfd en geverfd

De eerste helft bewaren en een nieuw weefraam

De eerste helft bewaren en een nieuw weefraam

Ik had de helft van het kleed, die nu af is, een poosje opgerold op de vloer liggen. Op de site van het Textielmuseum in Eindhoven las ik over het bewaren van kleden. Vouwen en plooien in het kleed kunnen tijdens het liggen beschadigingen veroorzaken. Mijn kleed vormt geen gelijkvormige rol, doordat de lengte van de wolknopen niet overal hetzelfde is.

De eerste helft van het kleed op het oude raam, en een nieuw raam ervoor

Daarom heb ik besloten het kleed op het weefraam te bewaren, daar hangt het nu overheen. Zo blijft het ook goed geventileerd. Bij wol moet je opletten dat er geen mot bij komt! Ik moet alleen het rondhout waarop het hangt nog met iets omhullen, omdat hout zuurhoudend is en dat kan ook weer het kleed aantasten. Hiervoor kan ik ook katoen gebruiken, lees ik op een site van Monumentenwacht Vlaanderen (geraadpleegd op aanbeveling van het Textielmuseum, interessant!).

Moest ik natuurlijk wel een nieuw raam maken voor de tweede helft, zie de afbeelding hierboven rechts. Links hangt het oude kleed verborgen voor het licht onder een oude dekbedhoes. Het nieuwe weefraam is iets hoger, dat is niet expres, gewoon per ongeluk een andere maat balkjes gekocht 😉

Half kleed buiten

Half kleed buiten gefotografeerd

Sinds 29 september, een maand geleden, toen eindelijk de eerste helft van het kleed af kwam, maak ik me al druk over de volgende stap: het buiten met goed licht fotograferen. Het lijkt maanden, als je bedenkt hoe ik opzag tegen dit deelproject. Ik moest ervoor naar buiten treden met waar ik al die tijd in het tamelijk ongeziene aan werkte.

Ik had een interessante locatie op het oog, maar de weg daarheen is alleen voor bestemmingsverkeer. Mag ik mij daar onder rekenen? Mijn bestemming is een mooie plek voor een foto, waar je niet mag parkeren. En ging ik daar dan toch mijn auto neerzetten? Wat als er net een boswachter aan kwam, een orderbewaarder, een toezichthouder, die had vast geen begrip voor zo’n verlegen kunstenaar. En dit waren maar een paar overwegingen, onder zoveel obstakels die in mijn hoofd een berg vormden.

Vanochtend, het stormde, het regende niet, de zon scheen, het is nu of nooit! Ik kwam in actie.

Ik sprong over de heg, hup, afdekzeil ook over de heg, kleed in opgerolde staat erover, hup, hup, hup. Niet aarzelen, gaan! Zeil uitspreiden, kleed uitrollen.

Achter het huis ligt de rivier de Kromme Rijn, aan een veldje. Eén hond op afstand moeten en weten te houden, enkele pissebedden… Aan sommige bladeren oogluikend toegang verschaft, die kwamen even aanwaaien. Eén buurman verantwoording afgelegd over wat ik aan het doen was. Waarom ik toch zo beschaamd ben als ik me met mijn werk in de wereld vertoon… verrekte lastig struikelblok. Afijn, de foto’s!

Daar ligt het, nog steeds niet superscherp… Ik beloof, als het helemaal af is, dan zal ik alle obstakels, in en buiten mezelf, met heldenmoed te lijf gaan, en overwinnen! Nietsontziend zal ik mijn weg banen naar mijn enige doel, doortastend, goed voorbereid, en met versterking van anderen. Dan zal ik in het bos van Amelisweerd een fotosessie op touw zetten.

Half kleed buiten gefotografeerd

Compilatie

Compilatie van twee kwarten tot een helft

Hier zie je voor- en achterkant van het weefraam. Het papier is patroonpapier, en hangt daar om voor mij de vorm en grootte van de tentafdruk aan te geven als ik aan het werk ben.

het kleed voor- en achterop het weefraam

Hieronder heb ik de twee kanten (kwarten van het uiteindelijke kleed) in een beeld bij elkaar ‘geshopt’, er is wel een stukje tussenuit, maar den krijg je vast een idee van de rechterhelft van het tapijt.

compilatie

 

Boetedoening

Boetedoening

Eigenlijk is dit beeld, deze plek die ik maak, voor twee mensen, die er niet meer zijn.

Terwijl ik bezig ben, dag na dag na dag, en nauwelijks voortschrijd, denk ik erover na.

Vaak luister ik podcasts en leid mezelf af, maak van de gelegenheid gebruik nog iets te leren, veel over boeken en schrijven en schrijvers, soms over ideeën, politiek, niet vaak over beeldende kunst trouwens, daarover valt niet zoveel te praten. Tegelijkertijd zijn mijn handen bij elke handeling aanwezig, bij elke knoop, in elke vierkante millimeter, bij elke jute draad die van links naar rechts gaat, van rechts naar links.

Feel good movies

Er zijn van die films, feel good movies, waarin de dode terugkeert naar zijn eigen leven om nog iets recht te zetten of om degene die achtergebleven is op weg te helpen in het nieuwe bestaan zònder, net zolang tot die het alleen kan. Ze nemen postuum afscheid. Het is heel bevredigend, zo’n film, zo’n sprookje.

Als er iets is wat de dood niet kan is het juist dat. De essentie, de enige en ware betekenis van dood, is dat alles vastligt, verstart, er kan niet meer aan gemorreld worden. Maar iets in me blijft dat ontkennen, in me beweegt iets steeds in tegenovergestelde richting. Misschien dat die drijfveer in mij deze plek creëert, me met een karwei heeft opgezadeld dat me steeds meer moeite geeft, me achterna jaagt.
De open plek op het kleed, op de grasmat, op aarde, ik houd die plek vrij, ik spreid mijn vangnet, ik lok ze, ik zeg ‘spring dan’, hier is plek, je plek naast mij. Ik zal beter voor je zorgen.

De dode vriend

Ik ben met de rechterkant van het vloerkleed bezig, de rechterhelft, dat is mijn helft. Dat is nog niet eens hun helft. Die andere kant, waar ik na deze opnieuw een paar jaar door gegijzeld zal worden, dat is hun kant, de kant voor de dode vriend, voor de dode geliefde. Of moet ik zeggen: de kant van de dode vriend, van de dode geliefde?
Ik zal die kant mooier maken, het hoewel gele gras zal er hoger staan, terwijl ik op de harde vloer ernaast lig.

Weefsel van 11 november 2021 tot 4 januari 2022

11 november 2021 tot 4 januari 2022

Op 11 november was er sprake van een mijlpaal, ik had de flauwe hoek in de zijkant van het tentje bereikt.

Ik had toch geblogd dat ik aan het einde van het jaar deze rechterhelft van het kleed af wilde hebben? Dat was om mezelf voort te jagen. Ik kon wel weten dat dat er niet in zat, onmogelijk!

Hieronder zie je wat ik tussen 11 november en 1 januari gedaan heb. Aan het begin van dit nieuwe jaar 2022 heb ik een nieuwe markering gezet in de vorm van een groen draadje, dat is ook om mezelf op te jagen.

22 november 2021 tot 4 januari 2022

kleed(helft) op 1 november 2021

Op 11 november ging ik de hoek om, de flauwe hoek aan de zijkant van de gele tentafdruk. De linkerkant van het werk is in het echt de middenlijn van het kleed. Dit is nog maar de helft. Als die af is, kan ik weer helemaal opnieuw beginnen aan de andere helft.

Gelukkig Nieuwjaar!

Vier (vakantie)dagen

Vakantie?

’s Avonds werk ik bij de Post, maar vorige week had ik vrij, om te werken. Het benauwt me steeds meer dat het project zo langzaam vordert. Ik had me op een gegeven moment tot doel gesteld dit jaar de ene helft van het kleed af te krijgen, niet na zorgvuldige planning en berekening, maar omdat het moest, wilde ik de haalbaarheid van dit project in blijven zien. Het lukt niet, natuurlijk niet. Het kan niet.

Ik ben wel zo ver dat ik kijk naar wat ik al heb, en, doordrongen van de realiteit hoe langzaam het gaat, denk ik : hoe is het mogelijk dat ik dat al gedaan heb??

Vier vakantiedagen werk       Vordering in vier vakantiedagen, over de gehele breedte

Dit is het resultaat – boven het rode draadje – van vier dagen weven en knopen leggen, als ik vakantie heb van mijn avondbaantje. En dan heb ik nog niet eens uitgerust of me ontspannen! Wel de afwas gedaan, een keer hardgelopen, boodschappen, maar niets vakantieachtigs. Afijn, ik schaam me er bijna voor het te laten zien, is het gekkenwerk?

Op de tweede foto zie je het werk in zijn geheel, en boven de rode streep wat ik in die vier dagen gedaan heb. Je ziet trouwens een deel van wat al af is, want een even lang stuk (iets langer zelfs) zit aan de achterkant. Het hangt dubbel.