Laatste keer pluimen plukken dit seizoen

Laatste keer pluimen plukken dit seizoen

Pluimen in de wind. Het is een mooi gezicht, ze zijn zo hoog. Ze woekeren ook een beetje, alleen de winde kan ze aan.

rode pluimen in de wind

Laatste pluk denk ik dit seizoen. De meeste pluimen beginnen bruin te worden, op sommige plaatsen zijn de bermen waar ze stonden al gemaaid. De jonge pluimen zijn donkerrood en het meest geschikt voor mijn doel: groen verven!

Er kwamen donderwolken en het rommelde en knalde alom,  toch was het nog steeds niet boven mij. Uiteindelijk werd ik toch ingehaald: de laatste pluimen plukken in de regen.

Ik heb ontdekt dat ik kleur van de door de pluimen groen geverfde wol nog dieper en donkerder kan maken: na het pluimenverfbad, gaan ze in de indigo.

De gele bol ligt erbij voor het contrast.

Groene wol door verven met rode rietpluimen en indigo

De winde windt zich om de pluim. Met witte bloemen, maar die heb ik niet op de foto, stom!

rietpluim door winde omwonden

Het gaat heel langzaam

Het gaat heel langzaam. Tussen 17 en 26 juli was dit de vordering. Hoeveel jaren ga ik hier nog aan werken? Waar ben ik aan begonnen?

De knoop leg ik om vier draden heen. Elke regel van 556 draden betekent 556:4 = 139 knopen.

De eerste rijen knopen van het graskleedDe volgende rijen knopen

Wat je hier ziet is nog maar een kwart van het totale kleed. De onderkant is het andere kwart, het moet geleidelijk naar boven gedraaid worden. Als ik dit helemaal rondom volgeweven en volgeknoopt heb,  moet ik hetzelfde nog een keer doen in spiegelbeeld. Daarna wil ik de twee helften aan elkaar maken door de zijranden die ik kaal gelaten heb, op elkaar te leggen en door knopen aan elkaar te verbinden.

Een kwart van het kleed

Ik ben nog wel even bezig…

Eindelijk begin ik met weven

Eindelijk begin ik met weven! Het is juli 2020. Ik heb genoeg jute en wol klaar om aan het eigenlijke werk te beginnen: het weven en knopen van het grasvloerkleed. De jute is gewassen en geel en groen gekleurd in natuurlijke verfprocessen, de wol is gewassen, gesponnen, getwijnd en ook geel en groen geverfd.

Ik begin met een rand, ik zag dat op een youtube filmpje https://youtu.be/-Ywu7jGd56o  , en het lijkt me toch wel aardig om met zo’n sierrand te beginnen voordat ik met het grove knoopwerk aan de gang ga. Het lijkt me een mooie overloop tussen de vloer en het kleed.

Een geweven rand

De steek die aaneengesloten doorloopt heet (kennelijk) sumakh. Ik geloof dat die steek stevigheid aan het begin geeft. De latjes heb ik door de scheringdraden gestoken, om de onderkant recht te houden en om de dradenparen een beetje op hun plaats te houden. Dat werkt aardig.

Ik wil niet zeggen: ik doe maar wat, want ik heb me zo goed ik kon voorbereid op elk onderdeel van dit project, maar het voelt toch alsof ik op onvaste materie loop. Als het kleed klaar is zal ik pas weten hoe ik het moet doen, wat het effect is van alles, maar dan zal ik hoeveel jaar verder zijn… ?

Dank verschuldigd aan youtube video’s

Ik ben dank verschuldigd aan youtube video’s. De belangrijkste geef ik hieronder als links weer.

Ik wist al dat ik op één raam wilde werken, zo basic mogelijk. Ik wilde dit weefraam vrij eenvoudig zelf in elkaar kunnen zetten en het moest simpel te bedienen zijn. Dit is omdat ik controle over elk stukje van het proces wil bewaren en dat het op mijn maat moet blijven, mijn lichamelijke maat, mijn twee handen. Het liefst had ik het kleed als een spin uit mijn eigen lichaam geperst. Ik zou willen dat de draad uit mijn handen ontstaat en ik het al knopend en friemelend in en aan elkaar draai tot een solide geheel. Helaas moest ik daar consessies aan doen, het zou een slap geheel worden als ik zo maar in het wilde weg wat aan elkaar ging knopen, ik had een stramien nodig. Maar dat stramien wilde ik zelf maken: de jute draden, de schering en de inslag, het raamwerk.

Hoe ik de scheringdraden op het raam kon aanbrengen vermoedde ik wel, maar ik had de bevestiging van dit filmpje nodig: https://youtu.be/LEeTfxtJPfo

In het stramien knoop ik dan het gras, het groeisel, het levende. Ik had al eens geknoopt, maar dat was in een bestaand stramien, nu zou ik het in een weefsel doen, een stramien dus dat ik zelf maak. Ik heb gekozen voor de Turkse knoop en dit filmpje was mijn instructie https://youtu.be/ZNUbNiB4NEI

Hierbij bedank ik de vrouwen op deze video’s

Mijn werkplek

Mijn werkplek is wat primitief zoals je kunt zien. De ruimte is beperkt, maar het kan net.

het weefraam op de werkplek

Om de kleuren te beschermen, houd ik de gordijnen half dicht als ik aan het werk ben. Dan is er net genoeg licht om te kunnen zien wat ik doe. Ik heb de jute en de wol gebeitst vooraf aan het verven, om de kleur zo goed mogelijk aan de vezel te laten hechten, maar kleuren blijven kwetsbaar, natuurlijke kleuren helemaal! Licht is nooit goed voor kleur. Daarom dek ik het werk af met deze rode lap als ik er niet mee bezig ben.

Weefraam afgedekt met een rode lap

Wie weet kan ik voor de andere helft van het kleed, dit is namelijk alleen nog maar de rechter helft, voor een paar maanden een atelier huren. Of dat gaat lukken, hangt af van mijn financiële situatie van dat moment. Om de twee helften aan elkaar te maken, heb ik in ieder geval een grote werkruimte nodig. Maar dat is waarschijnlijk nog heel ver weg…

De ophaler instellen

Nu moet ik de ophaler instellen. Tijdens het opspannen van de scheringdraden heb ik ze een keer laten kruisen, bij de ronde stok. De pare draden lopen over de stok heen. De onpare draden lopen eronder door, maar de moet ik wel naar boven kunnen halen, op het moment dat ik de inslagdraad daar onderdoor wil rijgen. Om en om komen de draden boven, zodat er een weefsel kan ontstaan.

Voor de ophaler rijg ik eerst een koord onder alle onpare draden door.

de draad onder de onpare draden door halende draad loopt onder de onpare draden door

Dan haal ik na elke twee onpare draden een lus naar boven en sla die om twee stokken heen. Die twee stokken met de lussen zijn de ophaler. Alle lussen om de ophaler halen zo in één keer alle onpare draden naar boven, als ik de ophaler omhoog trek.

Toen ik op de helft was, was mijn koord op. Toen had ik al 20 meter! gebruikt. Moest ik weer wachten tot ik nog een klos koord kon kopen.

De lussen om de ophaler voor de helft klaar

Nu is de ophaler  toch af. Er was geen koord van dezelfde dikte te koop, de andere helft van de lussen zijn dus iets dunner, maar dat maakt denk ik niet veel uit, hoop ik.

De ophaler is af

De schering zit op het weefraam

De schering zit op het weefraam. Onderweg had ik een foutje gemaakt, dat toch vrij groot was doordat het in het begin zat, en ik honderden draden weer terug af moest wikkelen, waarna alleen kleine foutjes, vergissingen van drie tot tien draden terug.  Nu zit het er, foutloos hoop ik, allemaal op.

De schering op het weefraam

Het zijn 556 draden (wikkelingen eigenlijk, want ze zitten aan elkaar als één lange draad). Dit zou op 117 cm breedte weef- en knoopsel uit moeten komen. Voor deze getallen combineerde ik mijn berekeningen, die steeds en allemaal andere uitkomsten hebben, met mijn idem metingen, en het oog en de intuïtie en de hoop.

De schering op het raamwerk sterk in persepectief

Het is net een harp. Nu er op spelen.

Dan ontdek ik een foutje

Ik heb weer 200 gram nieuwe geel geverfde jute, en ik gebruik die om naarstig verder te wikkelen aan de schering. Dan ontdek ik een foutje: ik heb twee keer achter elkaar een dradenpaar boven de kruisstok langs laten lopen, in plaats van om en om onder- en bovenlangs.

200 gram geel geverfde jute

Ik probeer het eerst zo op te lossen, zonder uit te halen. Dat is een heel gepriegel. Dan ontdek ik nog twee foutjes, veel verder aan het begin. Ik had daar de draad onderlangs om de weefboom heen laten lopen in plaats van bovenlangs. Dat kan echt niet, want dan kan ik het weefsel niet meer om de boom laten rollen, de twee kanten zitten dan namelijk aan elkaar vast, de onderzijde en de bovenzijde.

Hoe kan ik dit over het hoofd hebben gezien? Ik check alles keer op keer, en toch… Het gevolg is dat ik weer moet ontwikkelen tot ongeveer 100 draden, helemaal tot in het groen.

Kijk, al deze bolletjes heb ik weer van het weefraam gehaald.

wel vier bolletjes jute van de uitgehaalde schering

Hieronder een foto van hoe de scheringdraden lopen: onderlangs heen en bovenlangs terug. Hiertussen kan ik zien of er niet een draad kruist, dus per ongeluk schuin van onder naar boven loopt of van boven naar onder. Om het goed te kunnen zien moet ik met mijn neus op de grond liggen; ik ga met mijn hand tussen de draden door om te voelen of ik geen obstructie tegenkom.

Een blik tussen de rondgaande scheringdraden

Goede les, grrrrrr. Ik moet dus geen muziekje meer op de achtergrond hebben, of onderwijl een podcast beluisteren.

Omdat het eentonig werk is, heeft mijn geest de neiging afleiding te zoeken, ook als ik geen muziek luister. Maar ik moet mijn volle concentratie op het werk houden.

Dit is zo’n gedane zaak, die een keer moet hebben, anders neemt hij hem niet meer.

De helft van de scheringdraden

De helft van de scheringdraden zit erop. Het is een vermoeiend karwei, het raam ligt op de grond, ik moet steeds bukken, hurken en weer omhoog komen. Regelmatig lig ik met mijn neus op de grond om te kunnen zien hoe de draden lopen.

Ik moet supergoed opletten, elke draad nalopen, of ik niet net onderlangs in plaats van bovenlangs om de weefboom heen gegaan ben, of andersom, of ik niet net een draad te weinig geteld heb, of teveel. Een vergissing is zo gemaakt, maar niet op te lossen. Foutloos werken is moeilijk, bijna niet te doen. Maar het moet, anders heb ik gedurende dit hele weef- en knoopwerk een probleem.

De helft van de scheringdraden

gele en groene scheringdraden

Ik ben over de helft, denk ik, ik zit op 300 wikkelingen, Lees verder