Langzaam gekkenwerk

Geplaatst op by

Langzaam gekkenwerk

24 augustus 2025.

Op mijn verjaardag had ik dit keer een paar mensen uitgenodigd. Ze vroegen (als zo vaak): Hoe is het met het kleed? En toen: Mogen we het zien? Ik nam ze mee naar boven. Dit is de ene helft, zei ik, en lichtte het laken op waaronder het hangt, aan de ene kant van de kamer. Het hangt aan een rek dat tegen de wand aan staat, beschermd voor het licht en hopelijk tegen de motten. Zal het geheel verbleekt zijn tegen de tijd dat het af, eindelijk af is?

De wol verschiet al van kleur

Kan niemand je helpen? Vroegen ze. Omdat ik vertelde dat het zo langzaam ging. Ik zei dat dat niet ging. Er kan er maar één tegelijk aan werken. Het moet draadje voor draadje, van links naar rechts, en van rechts naar links, regel voor regel. Je kunt nooit tegelijk werken, niet van boven naar beneden, of van onder naar boven, omdat het kleed tegelijkertijd ook geweven wordt: twee draden jute, dan al die knoopjes wol, dan weer twee draden jute, dan weer al die stukjes wol. Ze beseften hoe langzaam, millimeter voor millimeter. Maar toch willen ze net als ik dat het sneller gaat, en ze deden allerlei suggesties.

Het is gekkenwerk. Hoe snel ik ook wil, het kan niet vlugger en het gaat niet vlugger. Ik kan er niet meer mee stoppen. Als ik nu stop zijn al die jaren, is al het werk, voor niets geweest.

Ik schaam me ervoor hoe lang het duurt. Wie doet nou zoiets?

 

Blessures

Geplaatst op by

Ja ja, blessures!

De laatste maanden dat ik aan de eerste helft werkte, kreeg ik last van mijn schouder. Een overbelaste spier en het slijmbeurs licht ontstoken. Ik weet niet of het van het werken aan het kleed kwam,  maar ik had er tijdens het weven en knopen wel last van, ik werkte ook steeds meer boven mijn macht, omdat ik geen ruimte meer had op het raam om het kleed verder naar beneden te draaien. Ik heb natuurlijk doorgewerkt, maar ging op een bankje staan om er makkelijker bij te kunnen.

Op een verhoginkje dus.

Aan het einde van het jaar, halverwege december was de eerste helft van het kleed alweer een paar maanden af. Ik was ook al bijna klaar met de voorbereiding voor het vervolg, toen brak ik mijn arm. ’s Avonds werk ik op het expeditieknooppunt van Postnl, daar ben ik gestruikeld over een postzak en onderuit gegaan. Ik had die zak er net daarvoor zelf neergezet, maar dat was ik even vergeten. Ik ving mezelf op op mijn rechterarm (oeps! de foto is in de spiegel gemaakt:))

gebroken arm, van onder tot boven in drukverband

Kon ik vier weken niets doen, een ongeplande kerstvakantie. En nu is het 2023.

Vier (vakantie)dagen

Geplaatst op by

Vakantie?

’s Avonds werk ik bij de Post, maar vorige week had ik vrij, om te werken. Het benauwt me steeds meer dat het project zo langzaam vordert. Ik had me op een gegeven moment tot doel gesteld dit jaar de ene helft van het kleed af te krijgen, niet na zorgvuldige planning en berekening, maar omdat het moest, wilde ik de haalbaarheid van dit project in blijven zien. Het lukt niet, natuurlijk niet. Het kan niet.

Ik ben wel zo ver dat ik kijk naar wat ik al heb, en, doordrongen van de realiteit hoe langzaam het gaat, denk ik : hoe is het mogelijk dat ik dat al gedaan heb??

Vier vakantiedagen werk       Vordering in vier vakantiedagen, over de gehele breedte

Dit is het resultaat – boven het rode draadje – van vier dagen weven en knopen leggen, als ik vakantie heb van mijn avondbaantje. En dan heb ik nog niet eens uitgerust of me ontspannen! Wel de afwas gedaan, een keer hardgelopen, boodschappen, maar niets vakantieachtigs. Afijn, ik schaam me er bijna voor het te laten zien, is het gekkenwerk?

Op de tweede foto zie je het werk in zijn geheel, en boven de rode streep wat ik in die vier dagen gedaan heb. Je ziet trouwens een deel van wat al af is, want een even lang stuk (iets langer zelfs) zit aan de achterkant. Het hangt dubbel.

Wisselen, weven en knopen

Geplaatst op by

Wisselen en weven

Ik heb dit filmpje toch maar 2x versneld omdat het anders helemaal te lang wordt. Dit is het wisselen van de scheringdraden. Om de twee draden weef ik er twee doorheen. Je ziet hoe ik de achterste dradenparen naar voren haal. Aan de rechterkant wikkel ik met een wollen draad een paar maal achtjes om de draden daar, als rand van het kleed. Vervolgens weef ik twee draden.

 

In werkelijkheid ben ik hier zes minuten bezig, valt me nog mee.

Knopen

Zo langzaam, zo dus. Hier zie je het knopen, elke regel zo’n 140 knopen op een rij.

 

Als alle knopen gelegd zijn, wissel ik de scheringdraden weer om, de voorste gaan naar achteren, twee draden weven en dan weer knopen.

En zo almaar door…

 

Lukken en mislukken

Geplaatst op by

Alles is een kwestie van lukken en mislukken. Ik streef ernaar alles wat ik leer te verwerken in het kleed, ook wat nog niet optimaal gelukt is.

In het begin kon ik nog niet goed spinnen, ik was het aan het leren. Hieronder bijvoorbeeld zitten van die kronkeltjes in de draad, doordat de twee gesponnen draden daar te sterk getwijnd oftewel in elkaar gedraaid zijn, op andere plaatsen is het juist weer te los.

overtwijnde draad

Ik kan steeds gelijkmatiger spinnen, dat is leuk, maar de draden worden ook steeds dunner, omdat ik dat nu kan. Voor het kleed, daar kom ik nu achter, heb ik dikke stevige draden nodig, dus: goed dat nog niet alles gesponnen is.

Soms heb ik draden die zo dun en broos zijn, dat ik elke stukje vooraf aan de knoop nog eens tussen mijn handen in elkaar draai, daarna dubbel doe en de andere kant op laat draaien (twijnen). Dan heb ik hem dubbel, hij is sterker. Op die manier kost een regel knopen nòg meer tijd! Maar ik wil alles gebruiken, alles een plaats geven in het geheel. Hoe groter het kleed wordt, hoe meer werken mooie en minder mooie stukken samen aan een eenheid. Hij wordt daardoor hoe groter hoe mooier.

Het kleed in de maak