Langzaam gekkenwerk

24 augustus 2025.

Op mijn verjaardag had ik dit keer een paar mensen uitgenodigd. Ze vroegen (als zo vaak): Hoe is het met het kleed? En toen: Mogen we het zien? Ik nam ze mee naar boven. Dit is de ene helft, zei ik, en lichtte het laken op waaronder het hangt, aan de ene kant van de kamer. Het hangt aan een rek dat tegen de wand aan staat, beschermd voor het licht en hopelijk tegen de motten. Zal het geheel verbleekt zijn tegen de tijd dat het af, eindelijk af is?

Kan niemand je helpen? Vroegen ze. Omdat ik vertelde dat het zo langzaam ging. Ik zei dat dat niet ging. Er kan er maar één tegelijk aan werken. Het moet draadje voor draadje, van links naar rechts, en van rechts naar links, regel voor regel. Je kunt nooit tegelijk werken, niet van boven naar beneden, of van onder naar boven, omdat het kleed tegelijkertijd ook geweven wordt: twee draden jute, dan al die knoopjes wol, dan weer twee draden jute, dan weer al die stukjes wol. Ze beseften hoe langzaam, millimeter voor millimeter. Maar toch willen ze net als ik dat het sneller gaat, en ze deden allerlei suggesties.

Het is gekkenwerk. Hoe snel ik ook wil, het kan niet vlugger en het gaat niet vlugger. Ik kan er niet meer mee stoppen. Als ik nu stop zijn al die jaren, is al het werk, voor niets geweest.

Ik schaam me ervoor hoe lang het duurt. Wie doet nou zoiets?