De verf is gele wouw (reseda)
Gesponnen en soms geverfd
Dit is de wol die ik gesponnen heb, niet veel, maar het begin is er. Het zal nu steeds vlotter gaan. Een deel heb ik geverfd om te zien hoe dat uitpakte. Het praktischer om alles eerst te spinnen, dan pas te verven. Verven houdt namelijk een risico van vervilting in. Als alle wol gesponnen is, heb ik altijd genoeg wol op voorraad om een verfbad helemaal uit te kunnen melken.
Mijn wol is mooier
De wol waarmee ik oefen blijkt veel grauwer dan de wol die ik zelf bij de boer heb gehaald en gewassen. Wat een geluk dat mijn wol zo wit en zacht is.
Kaarden
Wol kaarden,
gekaarde wol.
Beginnen met spinnen
Het Louët Spinnewiel heeft het gewonnen van het Hako Creatief wiel. Ik heb hem voorzien van een nieuwe snaar en leertje, het is even oefenen om gevoel te krijgen voor de juiste afstelling van het een en ander, mijn voetgetrap, mijn handen, het leertje. Het hele spinnen is een kwestie van gevoel. Mijn juf vond mij nogal lomp, maar ze geloofde er in dat ik het onder de knie zou krijgen. ‘Iedereen kan het, het zit in ons DNA,’ waren haar opbeurende woorden. Ik ontdekte vlak daarna dat generaties voorouders van mij uit Veenendaal komen, lange tijd het wolhart van Nederland. Heel Veenendaal kamde, kaardde en spon. Dus nu geloof ik er maar in, ik ga gewoon stug door.
Groene wol
De wol komt toch groen uit het rode rietpluimenbad.
Na druipen en drogen is het nog groener.
Verven in pluimensoep
Door een stuk kaasdoek heen, heb de rietpluimensoep ( minus de pluimen) afgegoten naar een andere pan.
De met aluin voorgebeitste wol verwarm ik in de dieprode bouillon, het ruikt heerlijk, naar een soort zoete wijn, glühwein, gemixt met appelmoes.
Zie je wel, het wordt rood, denk ik elke keer als ik in de pan kijk. Maar als ik de wol uit het bad til en het rode water sijpelt eruit, zie ik dat er groen onder zit. Wonderbaarlijk!
Rode pluimen groene verf
Ik ben lid geworden van allerlei spin-, weef- en wolgroepen op facebook.
Daar kwam ik het groen verven met rietpluimen tegen. Dus heb ik een dagdeel of vier besteed aan het verzamelen van de pluimen, die op verschillende plaatsen in Bunnik en Utrecht langs water en natte greppels staan. Het zouden de pluimen moeten zijn die net uit zijn.
400 gram
En nu zitten ze in de pan.
Twee spinnewielen
Mijn spinnewielen! Nu heb ik er twee, gepoetst, met nieuwe haakjes en leertjes, en de verbindingen met de pedalen heb ik ook vervangen. Ze zouden moeten lopen als een zonnetje.
Het zijn net twee persoontjes.
Leertjes van de schoenmaker
Ik vind zo iemand wel onverschillig voor een vakman.
Ik nam de oude leertjes mee als voorbeeld, twee stukjes leer met aan de uiteinde gaatjes. Aan de ene kant waren de gaatjes klein, daar moest een spijker / dun schroefje door. Aan de andere kant was het gat groter voor een dikkere bout. Heeft die schoenenhersteller er vier dezelfde gaten in gemaakt, is hij blind? Hoe moeilijk kan het zijn. Bovendien waren de riempjes breder en dikker.
Misschien vond hij de opdracht te klein om er veel aandacht aan te besteden. Er werken wel twee spinnewielen op. Wat zegt omvang over complexiteit?
Nu toch in orde.
Hoewel de leertjes ook iets breder zijn…
Ai, even afwachten maar. Ik heb het nog niet uitgeprobeerd.
Nadat professional Mea mijn spinnewiel bekeken heeft, werd het leertje van de schoenmaker definitief verwijderd, het was dus ook te breed, het werkte niet, ik had er niets aan. Dit onderdeel blijkt een essentiële functie te vervullen. Het wiel trekt, het leertje remt af, in combinatie kunnen ze het juiste evenwicht bewerkstelligen. Ik heb bij Louët het juiste leertje besteld.
